Luis Buñuel'in 1967 yapımı sürrealist başyapıtı Belle de Jour, burjuva yaşamının sıkıcılığından kaçış arayan genç bir kadının içsel çatışmalarını ele alıyor. Catherine Deneuve'in unutulmaz bir performans sergilediği Séverine Serizy karakteri, görünüşte mükemmel bir evliliği olmasına rağmen derin bir tatminsizlik yaşar. Bu tatminsizlik, onu hafta içi öğleden sonralarını Paris'in gizli bir genelevinde fahişelik yaparak geçirmeye yönlendirir. 'Gündüz Güzeli' anlamına gelen 'Belle de Jour' takma adını alan Séverine, bu ikili yaşamda kendi cinselliğini ve arzularını keşfederken, aynı zamanda suçluluk ve toplumsal normlarla yüzleşir.

Film, Buñuel'in karakteristik sürrealist dokunuşlarıyla, Séverine'nin fantezileri ile gerçeklik arasındaki çizgiyi ustaca bulanıklaştırır. Rüya sekansları ve sembolik imgeler, karakterin bilinçaltına açılan bir pencere sunar. Catherine Deneuve'in soğuk ve mesafeli güzelliği, karakterin içsel karmaşasını mükemmel şekilde yansıtır. Jean Sorel'in canlandırdığı koca Pierre ve Michel Piccoli'nin oynadığı arkadaş Henri gibi yan karakterler, Séverine'nin yaşadığı ikilemi derinleştirir.

Belle de Jour, sadece bir cinsel özgürleşme hikayesi değil, aynı zamanda toplumsal roller, evlilik kurumu ve bireyin içsel özgürlük arayışı üzerine derin bir sorgulamadır. Buñuel'in ironik ve keskin bakış açısı, burjuva değerlerini eleştirirken seyirciyi rahatsız edici sorularla baş başa bırakır. Görsel estetiği, dönemin atmosferini yansıtan kostüm ve dekorlarıyla film, sinema tarihinin en etkileyici psikolojik portrelerinden birini sunar. Belle de Jour izleyicilere, normların ötesine geçen cesur bir karakterin yolculuğunu ve insan psikolojisinin karanlık labirentlerini keşfetme fırsatı veriyor.