Andrey Tarkovski'nin 1975 yapımı 'Mirror' (orijinal adıyla Zerkalo), sinema tarihinin en kişisel ve şiirsel filmlerinden biri olarak kabul edilir. Film, kırklı yaşlarında ve ölüm döşeğindeki bir adamın, Aleksei'nin (ya da Tarkovski'nin kendi sesiyle) zihninde dalgalanan anılarını, düşlerini ve tarihsel imgeleri merkezine alır. Olay örgüsünden ziyade duygusal ve felsefi bir kolaj sunan yapım, izleyiciyi 1930'ların Sovyet kırsalından İkinci Dünya Savaşı'na, savaş sonrası dönemden güncel kaygılara uzanan bir zaman yolculuğuna çıkarır.

Film, özellikle annenin (Margarita Terekhova ve aynı zamanda Tarkovski'nin gerçek annesi Maria Vishnyakova) iki farklı zaman dilimindeki tasvirleriyle, sevgi, kayıp, pişmanlık ve varoluş temalarını derinlemesine işler. Oyunculuklar doğal ve içten bir şekilde, neredeyse belgeselvari bir samimiyetle sunulur. Tarkovski'nin yönetmenliği ise başlı başına bir şiirdir; su, ateş, rüzgar ve yansımalar gibi sembollerle bezenmiş uzun plan sekanslar, görüntünün ve sesin birbiriyle dans ettiği unutulmaz sahneler yaratır.

'Mirror', geleneksel anlatı yapılarını reddederek, izleyiciden aktif bir katılım ve duygusal yatırım bekler. Bu, sadece bir film değil, bir anılar labirenti, bir ulusal bilinçaltının portresi ve sanatçının kendi geçmişiyle hesaplaşmasıdır. Görsel bir şölen arayanlar kadar, insan hafızasının işleyişi, zamanın öznel doğası ve tarihin birey üzerindeki izleri üzerine düşünmek isteyenler için vazgeçilmez bir başyapıttır. Tarkovski'nin sinematik mirasının kalbinde yer alan bu filmi izlemek, benzersiz ve dönüştürücü bir deneyim sunar.