Jacques Tati'nin 1967 yapımı 'Playtime', sadece bir komedi filmi değil, modern hayata dair zamansız bir yergi ve görsel bir şölendir. Tati, ikonik karakteri Mösyö Hulot'yu, turist bir grup Amerikalıyla birlikte, cam ve çelikten oluşan sterilitenin hüküm sürdüğü yüksek teknolojili bir Paris'te dolaşırken izletir. Film, geleneksel Paris manzaralarını neredeyse tamamen dışarıda bırakarak, izleyiciyi soğuk, bürokratik ve aşırı modernize edilmiş bir kent labirentine sokar.

Oyunculuklar, özellikle Tati'nin kendi canlandırdığı sakar, naif ama sevimli Mösyö Hulot, minimal mimikler ve fiziksel komediyle mükemmel bir uyum içindedir. Diyalogların minimalize edildiği film, görsel şakalara, arka plan detaylarına ve kusursuz zamanlanmış fiziksel komediye dayanır. Tati aynı zamanda filmin yönetmeni olarak, geniş açılı çekimler ve derin odak kullanımıyla, her karenin içine birden fazla komedi katmanı yerleştirir; tek bir izleyişte hepsini yakalamak neredeyse imkansızdır.

Filmin doruk noktası, hâlâ inşaat halindeki bir gece kulübü/restoranın tam bir fiyaskoya dönüşen açılış gecesidir. Bu uzun sekans, mimari kusurların, sosyal karışıklığın ve insani aksaklıkların nasıl kaotik bir bale yarattığını gözler önüne serer. 'Playtime', izlenmesi gereken bir filmdir çünkü sadece güldürmez, aynı zamanda teknoloji ve modernite karşısındaki insanlık durumumuzu, incelikli ve şiirsel bir dille sorgulatır. Görsel anlatımının zenginliği ve detaylara olan titizliği, onu her izleyişte yeni sürprizler sunan, ölümsüz bir sinema başyapıtı yapar.