Errol Morris'in yönettiği 1988 yapımı 'The Thin Blue Line', belgesel sinemasında bir dönüm noktası kabul edilir. Film, 1976 yılında Dallas'ta bir polis memurunun öldürülmesiyle suçlanan ve idam cezasına çarptırılan Randall Dale Adams'ın gerçek hikayesini konu alır. Morris, geleneksel belgesel formatını reddederek, yeniden canlandırmalar, çarpıcı görsel efektler ve Philip Glass'ın unutulmaz müziği eşliğinde, olayın farklı perspektiflerini sunar. Film, sadece bir cinayet davasını değil, yargı sistemindeki çarpıklıkları, tanık ifadelerinin ne kadar güvenilmez olabileceğini ve polis sorgularının manipülatif doğasını etkileyici bir şekilde ortaya koyar. Morris'in benzersiz röportaj tekniği, başta gerçek katil olduğundan şüphelenilen David Harris olmak üzere, davadaki kilit isimlerin iç dünyalarına ve motivasyonlarına dair çarpıcı ipuçları verir. 'The Thin Blue Line', pasif bir gözlemci olmak yerine, aktif bir soruşturmacı gibi davranarak, izleyiciyi gerçeği arayışa davet eder. Oyunculuktan ziyade gerçek insanların anlatımlarına dayanan bu yapım, sunduğu kanıtlar o kadar ikna edicidir ki, filmin gösterime girmesinin ardından Randall Dale Adams'ın davası yeniden görülmüş ve nihayetinde serbest bırakılmasına yardımcı olmuştur. Bu yönüyle sinemanın gerçek hayatı değiştirme gücünün en somut örneklerinden biridir. Suç, adalet ve hafızanın doğası üzerine derinlemesine düşündüren bu belgesel, sürükleyici bir gerilim filmi kadar merak uyandırıcı ve etkileyicidir. Gerçek bir adaletsizlik öyküsünün ustalıkla nasıl anlatılabileceğini görmek ve belgesel sinemanın sınırlarının nasıl zorlanabileceğine tanık olmak için mutlaka izlenmesi gereken bir başyapıt.